Curriculum Vertebralis

  Een levensloop langs de ruggengraat

2019

Curriculum Vertebralis staat voor de levensloop langs de ruggengraat, mijn C.V.

De rug als leidraad voor mijn levensloop van aangeboren ‘fouten’, waaronder scoliose en nog wat ongemakken. Mijn lijf voelt als een tweedehands auto. De gebreken openbaarden zich door de jaren heen. Om de zoveel jaar moest er iets gefixt worden, teruggebracht worden in de ‘eigenlijke staat’.

De vraag die in mij ontsprong was: “Hoe doe je dat, je rug recht houden en tegelijkertijd soepel meebewegen met het leven?”

“Hoe doe je dat, je rug recht houden en tegelijkertijd soepel meebewegen met het leven?”

In 2013 kies ik opnieuw voor een rugoperatie. Het was kiezen tussen twee onzekerheden: doormodderen met een oude pin langs mijn wervelkolom, of kiezen voor een nieuwe set pinnen met kans op zenuwschade. Ik kies voor het laatste. Twee weken later lig ik op de dwarslaesieafdeling.

Ik besluit deze operatie aan te grijpen om (letterlijk) de bouwstenen van mijn leven anders neer te zetten. Ik wilde dat deze operatie méér zou worden dan weer iets dat gefixt moest worden, ik wilde op fundamenteel niveau mijn levenshouding veranderen en mijzelf gaan accepteren door zichtbaar te maken waar ik mij het meest voor schaam. Ik vraag een fotograaf het proces te volgen.

Het project Curriculum Vertebralis toont de angst die verandering met zich meebrengt en visualiseert mijn transformatieproces. Het start bij het keuzemoment voor de operatie en doorloopt de revalidatie die 4 jaar duurde – en nog steeds actueel is. Een mens is nooit klaar.

Want, wanneer ben je ‘af’?

Boekfragmenten

Hoop

Op een dag als ik de onzekerheid of ik weer zal lopen niet kan dragen, vraagt mijn beste vriendin: ‘Fem, denk je echt, écht diep van binnen dat je nooit meer zal lopen?’. Ik durf het antwoord niet te geven, te bang voor de teleurstelling. ‘Nee. Dat geloof ik niet.’ antwoord ik. Het voelt vreselijk kwetsbaar dat te zeggen, want wat nou als ik het mis heb? Zou dat niet de meest erge vorm van teleurstelling zijn? Ergens écht in geloven vanuit je binnenste zelf, en dat het dan niet lukt?

“Zou dat niet de meest erge vorm van teleurstelling zijn? Ergens écht in geloven vanuit je binnenste zelf, en dat het dan niet lukt?”

~ fragment uit mijn boek Curriculum Vertebralis

Vier minuten

“Ik zit op de douchestoel en ben alleen. ‘Ik kom zo terug’ zei ze. Ik ben klaar met wassen en mijn rug schreeuwt het uit dus ik trek aan het koord. Niemand. Ik trek weer aan het koord. Niks. Ik roep angstig Hallo! De pijn wordt langzaam onhoudbaar, er moet nu echt iemand komen. De paniek neemt toe. Ik begin te huilen. De pijn neemt alles in me over. Het is de diepste en meest allesomvattende pijn die ik ooit heb gevoeld. Ik klop ritmisch met mijn rechterhand op mijn armsteun en prevel zachtjes en aanhoudend auw. Het zijn de enige klanken die ik nog geproduceerd krijg, het ritme moet me afleiden van de pijn. Ik begin help te roepen. Niemand hoort me. Ik ben bloot, nat en kan geen kant op. Wat misschien maar vier minuten duurde, voelde als een eeuwigheid.”

“Ik kom zo terug’ zegt ze. Ik ben bloot, nat en kan geen kant op. Wat misschien maar vier minuten duurde, voelde als een eeuwigheid.”

~ fragment uit mijn boek Curriculum Vertebralis

Op zoek naar mijn zakelijke website voor toegepaste creativiteit en workshops? Bekijk het  aanbod op www.decreatievewerkvloer.nl