Hoe beperkter mijn lijf, hoe vrijer mijn geest

door 15 okt,2015Leckers van Deckers0 Reacties

“Heb je een stijve nek?” Die vraag hoorde ik de afgelopen week 3 keer. Ja, klopt, dat heb ik. En iedere keer als iemand dat vraagt, voel ik een kramp in mijn buik. Dat waar ik mij het meest voor schaam, is schijnbaar zo zichtbaar. Mijn nek en rug zijn er in bepaald opzicht niet beter op geworden na de rugoperatie in 2013, ik ben veel minder flexibel geworden. Maar ik heb gemerkt: hoe beperkter mijn lijf, hoe vrijer mijn geest.

Van kinds af aan zat ik in een korset, een plastic geval dat me 23 uur per dag omsloot – van mijn 3e tot mijn 14e , tot ik op mijn 14e mijn eerste rugoperatie onderging en een stuk van mijn rug werd vastgezet. Op mijn 16e hoorde ik dat ik niet op een normale manier met jongens naar bed kon, en op mijn 22e was kinderen krijgen van de baan als gevolg van een operatie. Op mijn 11e en 33e verloor ik deel van mijn gehoor door een ooroperatie. Op mijn 38e had ik mijn tweede rugoperatie, waarbij nog meer ijzerwerk in mijn rug werd gezet, tot 40% vaststond. In mijn nek zit artrose en verstijft langzaamaan. Achterom kijken is lastig. Symbolisch gezien soms helemaal niet erg.

“De weg naar een oplossing is namelijk niet per se logisch en lineair. Bertold Gunster noemt het ‘omdenken’, De Bono ‘lateraal denken’. Ik noem het: ‘we proberen eens wat, maar met voorbedachte rade.”

Ik besloot al vroeg: kan het niet linksom, dan rechtsom. Ik wilde bewijzen dat een afwijkend lichaam niet de beperkende factor hoeft te zijn in het waarmaken van ambities. Juist door die beperkingen ging ik de wereld in mijn hoofd ontdekken. In mijn gedachten reisde ik de hele aarde over, fantaseerde ik er op los tijdens al die uren platliggend op bed. Mijn lijf deed pijn, ik vluchtte mijn hoofd in. Daar was alles mogelijk. Ik duwde mezelf in vele richtingen, op zoek naar alternatieven.

Kortom, ik leerde creatief denken. Mijn beperkende lijf dwong me continue open te blijven staan voor nieuwe manieren van leven, mijn perspectief te veranderen, te accepteren dat er niet zoiets als een ‘levensplan’ bestaat, dat je niets onder controle hebt (behalve je eigen gedachten) en dat ego je grootste vijand is. Niemand vindt iets van mijn nek, behalve ik. Wat ik vooral ontdekte in mijn levensloop, is dat juist door soms een zijweg in te slaan je de meest heldere inzichten opdoet. De weg naar een oplossing is namelijk niet per se logisch en lineair. Bertold Gunster noemt het ‘omdenken’, De Bono noemt het ‘lateraal denken’. Ik noem het: ‘we proberen eens wat, maar met voorbedachte rade’. Het heeft me op een plek gebracht waar ik behoorlijk graag ben: hier, nu en best gelukkig.

Ik merk vaak dat hoe ouder we worden, hoe minder zijpaden we inslaan. Houden we krampachtig vast aan de hoofdweg, op weg naar een ‘vaststaand idee’. Jammer. Het is voor mij juist door de continue exploratie van de zijwegen dat mijn geest (over het algemeen) zo vrij voelt, en mijn creativiteit voluit bloeit.

Ik denk dus dat de volgende keer dat iemand mij die vraag stelt, maar antwoord: ‘Ja, klopt, te veel zijpaadjes links en rechts van me bekeken in het leven. Beetje stijve nek ervan.’

Op zoek naar mijn zakelijke website voor toegepaste creativiteit en workshops? Bekijk het  aanbod op www.decreatievewerkvloer.nl